هر کسی دارد ز خود آسایشی، دردا! که من

بی لب شیرین یارم، مرگ به زین زندگی

زندگی بی روی خوبش بدتر است از مردگی

مرگ کو تا جان سپارم؟ مرگ به زین زندگی

راحتی از خود ندارم، مرگ به زین زندگی

کاشکی دیدی من مسکین چگونه در غمش

عمر ناخوش می گذارم، مرگ به زین زندگی