خود کجا آمدی اندر نظرم آب روان؟

کی دل و دیده پر از خون جگر داشتمی؟

گفتیم: صبر کن، از صبر برآید کارت

کردمی صبر ز روی تو، اگر داشتمی

گر ز خاک در تو کحل بصر داشتمی

دل گم گشته خود بار دگر یافتمی

بر سر کوی تو گر هیچ گذر داشتمی