چند بر خوان غمم مهمان کنی؟

در بیابان غمم، وقت این دم است

کابر رحمت بر سرم باران کنی

بسکه غم خوردم ز جان سیر آمدم

دود سوز من گذشت از آسمان

تا کیم در بوته هجران کنی؟

همچو ابراهیم از لطفت سزد