نگویی آخر: ای افگار چونی؟

مرا گر چه ز غم جان بر لب آمد

نخواهی گفت: کای غم خوار چونی؟

تو گر چه بینیم غلتان به خون در

سحرگه با خیالت دیده می گفت:

که هر شب با من بیدار چونی؟

خیالت گفت: کری نیک زارم