که دراز و دور دیدم ره زهد و پارسایی

پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی

پسرا، می مغانه دهی ار حریف مایی

که نماند بیش ما را سر زهد و پارسایی

قدحی می مغانه به من آر، تا بنوشم