از فراغت شدیم سودایی

عمر ما شد، دریغ! ناشده ما

بر سر کوی تو تماشایی

با وصالت نپخته سودایی

چه توان کرد؟ یار می نشنوی

هیچ باشد که یار ما آیی؟

جان را به چهره شاد کنی؟