ورای عرش و کرسی متکایی

ز رنگ نیستی شان رنگ و بویی

ز برگ بی نوایی شان نوایی

ز سدره برتر ایشان را مقامی

نشسته بر سر خوان فتوت

بهر دو کون در داده صلایی

نظر کردم، ندیدم ملک ایشان