خود همین عادت است مستان را

چشم تو می کند خرابی و ما

بر فلک می زنیم تاوان را

گر خرابی همی کند چه عجب؟

مردم چشم تو سیه کارند

وین نه بس نسبت است انسان را

همه جایی تو را خوش است ولیک