خود نپرسی غریب حیران را؟

منتظر مانده ام قدوم تو را

هین وداعی کن این گران جان را

آخر ای جان، غریب شهر توام

هر غریبی که در جهان بینی

عاقبت باز یابد اوطان را

جز عراقی که نیست امیدش