پدر را به نزد تو آزرم نیست

نگار رخ تو ز قنوج و رای

فرستد همی سوی خاور خدای

ترا خود بدیده درون شرم نیست

که آن را که اندازد از بر پدر

تو خواهی که گیری مر او را به بر

که پرورده مرغ باشد به کوه