عارفان چون که ز انوار یقین سرمه کشند

جان فشانند بر او کان رخ زیبا بینند

چون بدیدند جمالش دل خود را پس از آن

ز آرزوی رخ او واله و شیدا بینند

دوست را هر نفس اندر همه اشیا بینند

در حقیقت دو جهان آینه ایشان است

که بدو در رخ زیباش هویدا بینند