گر زنند از سر حسرت نفسی وقت تموز

قبله زانوی خود را که سینا بینند

باز محنت زدگان از غم و اندوه و فراق

دل چو آتشکده و دیده چو دریا بینند

بس که تفسیده دلان زاندم سرما بینند

ور برآرند دگر باره دمی از سر شوق

زآن نفس اهل زمستان همه گرما بینند