دل او را چو به کام دل اعدا بینند

بهر او زار بگریند، که او را پیوست

از پی فعل بدش بی سر و بی پا بینند

دوستانش چو ببینند بمویند برو

مکر ما، بر در لطف تو پناه آورده است

بندگان ملجا خود را در مولی بینند

ز آفتاب نظرت بر سر او سایه فگن