تا خود از درگه تقدیر چه فرمان آید؟

بلبل آسا همه شب تا به سحر نعره زنم

بو که بویی به مشامم ز گلستان آید

گر نخواهد که همی با وطن آید لیکن

به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب؟

که نه هر خار و خسی لایق بستان آید