در خور خوانش ندیده چاشنی این جهان

بهر خصمانش نهاده در کمان چرخ تیر

بر لب جو، از برای کوزه ای آب روان

بر یکی دولاب بسته نه سبوی مستدیر

در تنور مطبخش بسته دوتا نان فطیر

از سرانگشت مبارک ماه را کرده دو نیم

خود نخورده عالمی را قوت داده زان خمیر