روشنایی ده که ماندم در گو ظلمت اسیر

ز آفتاب مهر خود حمد مرا نوری ببخش

تا چو ذره در فضای حمد تو یابم مسیر

وز شعاع نور توحیدت، تو توحید مرا

کی بود کز نور تو روشن شود تیره دلم؟

کی به روز آید شب بیچاره خوار حقیر؟

از هوای خود به فریادم، اغثنی یا مغیث