غرق دریا حیاتیم و چو دریا خشک لب

موج دریای ظهورت بادبان انداخته

ای خوش ار بینیم بی ما گوهر بحر بقات

کشتی ما در محیط بیکران انداخته

دم به دم از تشنگی بر لب زبان انداخته

ذره ای خاکیم حیران در هوای مهر تو

در سر از سودات شوری در جهان انداخته