آنکه چون من همه کس از دل و جان بنده اوست

که چنو یار ندارم به جهان دگری

رو سحر خاک کف پای کریم الدین بوس

تا معطر شود آفاق ز تو هر سحری

گرچه در خاطر او نیست کسی را خطری

خدمت بنده به وجهی که توانی برسان

که: بیا، کز غم هجرانت شدم دربدری