هوای دنیی دون را تو از بی همتی مپسند

همه انوار حق بیند، نبیند صورت فانی

چنین دولت تو را ممکن، تو از بی دولتی دایم

چو دونان مانده اندر ره، اسیر نفس شهوانی

که وامانی به مرداری درین وادی ظلمانی

چه بینی سبزه دنیا؟ که چشم جان کند خیره

تماشای دل خود کن، اگر در بند بستانی