چه سود ز عمر و زندگانی؟

بی تو نفسی نیم خوش و شاد

بی من تو خوشی و شادمانی

چون نیست مرا لب تو روزی

بنمای رخت، که جان فشانم

ای آنکه مرا چو جان نهانی

خوشتر بود از حیات صد بار