یکی تیره دژ بر سر کوه بود

نه از شست ملاح کام نهنگ

ز هنگام تور و فریدون گرد

کس اندر جهان نام این دژ نبرد

که از برتری دور از انبوه بود

چو رفتم همه بت پرستان بدند

سراسیمه برسان مستان بدند