چون دست نداد کامرانی

هر لحظه کرشمه ای دگر کن

بفریب مرا، چنان که دانی

در آرزوی لب تو بودم

در میکده می کشم سبویی

باشد که بیابم از تو بویی

وقت طرب است، ساقیا، خیز