چون با من خسته می نسازی

کز پرتو آن شود شبم روز

گفتی که: بنال زار هر شب

ماتم زده را تو نوحه ماموز

چه سود ز ناله من و سوز؟

دل را ز تو تا شکیب افتاد

بر لشکر غم نگشت پیروز