آری چو آفتاب بیفتد در آینه

تا کی چو کرم پیله همی گرد خود تنم؟

پیوسته شد، چو شبنم، بودم به آفتاب

شاید که این زمانه «انا الشمس» در زنم

گوید هر آینه که: همه مهر روشنم

سوی سماع قدس گشایم دریچه ای

تا آفتاب غیب درآید ز روزنم