بر خاک تیره جرعه ای ایثار کرده اند

در کوی بیخودی نه کنون پا نهاده اند

کز ما در عدم، همه خود مست زاده اند

آن دم که جام باده نگونسار کرده اند

از رنگ و بوی جرعه یکی مشت خاک را

خوشتر هزار بار ز گلزار کرده اند

این لطف بین که: بی غرض این خاک تیره را