لمحه ای در نگر به عالم خویش

نفسی از همه تبرا کن

ساعتی چشم خویشتن وا کن

لحظه ای درگذر ازین پس و پیش

چند مانی تو این چنین خفته؟

همره از راه منزلی رفته؟

به طلب در جهان چه می پویی؟