چون در گنج دوست وا کردند

لب ببسته، اسیر دربندی؟

بنده را شاعری نپنداری

زین گدایان خام نشماری

به من این شیوه را عطا کردند

روز و شب درد درد می نوشم

در خروشم، اگر چه خاموشم