این بگفت و براند از سر شوق

از سر سوز عشق با او گفت:

نشنیدی که ایزد وهاب

گفت: «طوبی لهم و حسن مب»؟

سخن اندر میان به غایت ذوق

ناگهان روستاییی نادان

خالی از نور، دیده دل و جان