لب شده خشک و دیده تر گشته

خالی از نور، دیده دل و جان

ناتراشیده هیکلی ناراست

همچو غولی از آن میان برخاست

پا ز کار اوفتاد، سر گشته

گفت: کای مقتدای اهل سخن

غم کارم بخور، که امشب من