تا غلامی برو شبیخون کرد

خاک پای سگان کوی حبیب

مدتی با دل ز غم به دو نیم

بود در کوی آن نگار مقیم

زان مقامش به زور بیرون کرد

بی دل و جان همی دوید بسر

تا به جای سگان آن دلبر