در دلم نه حلاوت مستی

عاشقان را غذای روح بده

باده عشق ده به ما مستان

می بده «مای» ما ز ما بستان

تا شود نیستی من هستی

زان صراحی، که جام رضوان است

باده ای ده، که جرعه اش جان است