چون سرماست خاک سودایت

تا ببینم مگر به خواب تو را

نکند خود به خاطرت گذری

که کنی سوی بیدلی نظری

فرصتی، تا نهیم در پایت

می سزد جز به وقت دل بردن

التفاتی به بی دلی کردن