میاور به جان خود و من گزند

مکن شهریارا جوانی مکن

چنین بر بلا کامرانی مکن

دل ما مکن شهریارا نژند

ز یزدان و از روی من شرم دار

مخور بر تن خویشتن زینهار

ترا بی نیازیست از جنگ من