پس رخ خوب او دلش نربود؟

همچو من، دل اسیر او شودت

بت پرستیدن آرزو شودت

کیست کو را دو چشم بینا بود

هیچ کس دیده بصیر نداشت

که دل و جان به حسن او نگذاشت

از جمالش نمی شکیبد دل