چو سرو بسته ایم به دل بار خویش را

زندان بود به مردم بیدار، مهد خاک

در خواب کن دو دیده بیدار خویش را

هر دم چو تاک بار درختی نمی شویم

از بینش بلند، به پستی رهانده ایم

صائب ز سیل حادثه دیوار خویش را