جای من خالی است در وحشت سرای آب و گل

گه به دوش و گاه بر گردن حمایل کن مرا

از برای امتحان چندی مرا دیوانه کن

گر به از مجنون نباشم، باز عاقل کن مرا

بعد ازین صائب سراغ از گوشه دل کن مرا