چو آسیا که ازو آب گرد انگیزد

که پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا

چو جام اول مینا، سپهر سنگین دل

به خاک راهگذر ریخت ناچشیده مرا

غبار دل شود افزون ز آب دیده مرا

رهین وحشت خویشم که می برد هر دم

به سیر عالم دیگر، دل رمیده مرا