نشسته به یک دست او زردهشت

پر از خنجر و غارت و چوب بود

کنون مایه دار تو گشتاسپ است

به پیش وی اندر چو جاماسپ است

که با زند واست آمدست از بهشت

به دیگر پشوتن گو نیک مرد

چشیده ز گیتی بسی گرم و سرد