از دل بیدار و اشک آتشین و آه گرم

مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

چون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

دستگاه زندگی چون شمع خاموشم تهی است

خجلتی دارم که خواهد پرده پوش من شدن

گر چه از سجاده تقوی بر و دوشم تهی است