تمام دور نشاطم به یک پیاله گذشت

درین محیط پر از خون، بهار عمر مرا

به جمع کردن دامن چو داغ لاله گذشت

من آن حریف تنک روزیم که چون مه عید

می دو ساله دم روح پروری دارد

که می توان ز صلاح هزار ساله گذشت

نشد ز نسخه دل نقطه ای مرا معلوم