تا کمر بستم، غبار از کاروان بر جا نبود

تابه فکر خود فتادم، روزگار از دست رفت

تا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

از کمین تا سر برآوردم، شکار از دست رفت

داغ های ناامیدی یادگار از خود گذاشت

خرده عمرم که چون نقد شرار از دست رفت