تو محو عالم فکر خودی، نمی دانی

که در گشایش دلها عجب دمی دارد!

لب پیاله نمی آید از نشاط به هم

زمین میکده خوش خاک بی غمی دارد!

که فکر صائب ما نیز عالمی دارد