پیش پای یک جهان سیلاب خوابم می برد

از فسون عالم اسباب خوابم می برد

سبزه خوابیده را بیدار سازد آب و من

چون شوم مست از شراب ناب خوابم می برد

از سرم تا نگذرد می، کم نگردد رعشه ام