من که چون خورشید تابان لعل سازم سنگ را

غنچه گردم گر نسیم از شاخسارم بگذرد

با خیال او قناعت می کنم، من کیستم

تا وصالش در دل امیدوارم بگذرد؟

از شفق صائب به خون دل مدارم بگذرد