به خصم گل زدن از دست من نمی آید

نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد

نه این درخت غم از ریشه می توانم زد

وگرنه بر سر خود تیشه می توانم زد

خوشم به زندگی تلخ همچو می، ورنه

برون چو رنگ ازین شیشه می توانم زد