در بوته گداز به هم باز می رسد

از دوستان باغ، درین گوشه قفس

گاهی نسیم صبح به من باز می رسد

این شیشه پاره ها که درین خاک ریخته است

آن روز می شویم ز سرگشتگی خلاص

کانجام ما به نقطه آغاز می رسد

صائب خمش نشین که درین روزگار، حرف