چون نی نوازشی به لب خویش کن مرا

مادر ز دیدن تو ز فرزند بگسلد

دامن کشان ز هر در باغی که بگذری

از ریشه سرو رشته پیوند بگسلد

زان پیشتر که بند من از بند بگسلد

این رشته حیات که آخر گسستنی است

تا کی گره به هم زنم و چند بگسلد؟