شد زندگی و طول امل برقرار ماند

طی شد زمان پیری و دل داغدار ماند

صیقل شکست و آینه ام در غبار ماند

چون ریشه درخت که ماند به جای خویش

خواهد گرفت دامن گل را به خون ما

این آشیانه ای که ز ما یادگار ماند

ناخن نزد کسی به دل سر به مهر ما