این غنچه ناشکفته برین شاخسار ماند

خواهد گرفت دامن گل را به خون ما

این آشیانه ای که ز ما یادگار ماند

ناخن نزد کسی به دل سر به مهر ما

دست من از رعونت آزادگی چو سرو

با صد هزار عقده مشکل ز کار ماند

نتوان ز من به عشرت روی زمین گرفت