از بس رمیده است ز همصحبتان دلم

از آشنا شود سخن آشنا بلند

فریاد می کند سخنان بلند ما

آواز ما اگر نشود از حیا بلند

بیرون روم ز خود، چو شد آواز پا بلند

بلبل به زیر بال خموشی کشید سر

صائب به گلشنی که شد آواز ما بلند